NATO ve Avrupa Birliği, 23 Nisan 2026'da gerçekleştirdikleri ortak toplantının ardından Ukrayna'ya yönelik savunma desteğinin kalıcı bir çerçeveye oturtulması çağrısında bulundular. Savunma sanayi kapasitesinin artırılması, mühimmat tedariki ve Ukrayna Silahlı Kuvvetleri'nin eğitimi görüşmelerin odak başlıklarını oluşturdu.
Bu ortak çağrının yapısal gerekçesi okunabilir: her iki kurumun da üye devletler üzerindeki bağlayıcı gücü tek başına sınırlı. NATO savunma harcaması taahhütlerini, AB ise savunma fonu mekanizmalarını araç olarak kullanıyor. İki ayrı kurumsal çerçevenin aynı anda devreye sokulması, ortak karar üretme ve uygulama baskısını fiilen ikiye katlıyor. Ukrayna'ya yönelik destek Haziran 2025'teki ABD Kongresi oylamasının ardından belirsizleşmişti; Avrupa kendi koordinasyon hatlarını kurmak zorunda kaldı.
Ancak çağrının gerçek zorluğu operasyonel tarafta yatıyor. Avrupa üyelerinin büyük bölümü hâlâ ABD sistemlerine ve Amerikan mühimmatına yüksek oranda bağımlı. Önerilen Avrupa koordinasyon zincirinin bu bağımlılık görüntüsüne rağmen ne kadar kısa sürede işler hale gelebileceği belirsizliğini koruyor. 155 mm top mühimmatı üretimindeki Avrupa kapasitesi talep artışına yanıt veremediğinden bu sorun pratik düzeyde canlılığını koruyor.
Türk savunma sanayii perspektifinden bu gelişme somut bir pencere açıyor. ROKETSAN'ın 122 mm ve 155 mm sistemleri ile MKE'nin çeşitli mühimmat kategorileri, Avrupa'nın bu alanda yaşadığı kapasitesizliği kısmen karşılayabilecek teknik düzeye ulaştı. NATO-AB koordinasyon çerçevesinin netleşmesi, Türk savunma sanayiinin bu tedarik zincirine daha yapısal ve görünür bir katılımla dahil olup olamayacağı sorusunu güncelliyor. Mühimmat üretimi ve stok taahhütlerinin somuta dönüşmesi Türkiye için hem diplomatik hem ticari açıdan yakından izlenmeyi hak eden bir gelişme.
