SIPRI'nin 9 Haziran 2026'da yayımladığı 2026 Yıllığı, devletlerin nükleer silahlara giderek daha fazla yaslandığını belgeleyen kapsamlı bir küresel fotoğraf sunuyor. Artan tırmanma riskleriyle Soğuk Savaş sonrası azaltım dönemi fiilen kapandı.
Soğuk Savaş'ın bitmesinin ardından küresel nükleer arsenallerin küçüldüğü dönem resmen kapanıyor. Stockholm Uluslararası Barış Araştırmaları Enstitüsü (SIPRI), 9 Haziran 2026'da yayımladığı 2026 Yıllığı'nda devletlerin nükleer silahlara artan biçimde yaslandığını ve onlarca yıl boyunca sürdürülen azaltım çabalarının tersine döndüğünü belgeliyor.
Tırmanma risklerinin yükselmesiyle nükleer silahlar devletlerin güvenlik stratejilerinde giderek daha merkezi bir yer tutuyor.
Doktrinel Dönüşüm
Silah azaltımı döneminin sonu, yalnızca rakamsal değil doktrinel bir dönüşümü de kapsıyor.
Türkiye Boyutu
Türkiye NATO'nun nükleer paylaşım düzenine dahil az sayıda müttefikten biri. SIPRI'nin bulguları, İncirlik'teki NATO varlığını ve ittifak içindeki nükleer sorumlulukları doğrudan ilgilendiren stratejik bir zemin değişikliğine işaret ediyor.
SIPRI'nin tespiti tek cümleyle özetlenebilir: onlarca yıllık azaltım çabası fiilen durdu. Bu eğilim, Soğuk Savaş'ın bitmesinin ardından küresel nükleer arsenallerin küçüldüğü dönemi resmen kapatıyor. SIPRI bu gidişata kaynaksız saldırmıyor; rapor, tırmanma risklerindeki somut artışı belgelemeye odaklanıyor.
Türkiye NATO'nun nükleer paylaşım düzenine dahil tek ortak üyelerden biri. Bu raporun nükleer tırmanma konusundaki bulguları, Türkiye'nin İncirlik'teki varlığını ve ittifak içindeki nükleer sorumlulukları doğrudan ilgilendiren bir stratejik zemin değişikliğine işaret ediyor.
Bir NATO müttefiki olarak Türkiye, nükleer caydırıcılık planlamasının giderek karmaşıklaştığı bir ortamda hem savunma kapasitesini hem diplomatik pozisyonunu yeniden fiyatlamak durumunda. SIPRI raporu bu gerçeğin siyasi değil bilimsel belgesi.
